ÖZMEN, Arif. Türkiye’de mobilya sanayii ve ihraç imkanları. Ankara: DPT, 1983.
94, 4y.     şek. Tab.    Bibl. Sonda.
1. Mobilya sanayi ve ticareti


Konutların döşenmesi ve içinde oturulur bir hale gelmesi tüm dünya ülkelerinin başta gelen sorunu
ve politikasıdır. Her ülkede yeni bina yapımları ve eskilerin modernizasyonu da devam etmektedir. Günümüzde nüfusun hızlı artışı ve ihtiyaçların gittikçe çoğalması ve konut taleplerinin artışı ile
bunların karşılanabilmesi genel anlamda bir standardizasyonu gerektirmektedir.

Mobilya sanayii de gelişmiş ülkelerde standardizasyonu gerekli hale gelmiş, üretiminin de iyi bir
şekilde mekanize edilişi ile bu sorunların çoğu çözümlenmiştir. Ülkemizde ise sosyal bazı konut yapımları dışında inşaat sektöründe önemli bir standardizasyon ve uygulama paılmamaktadır.
Bu nedenle de kaynakları kıt olan ülkemizde israf artmakta, ihtiyaçlar karşılanamaz hale gelmektedir.

Odun ve odun ürünleri dünyanın her yanında yapı ve mobilya üretiminin en önemli ana maddesi durumundadır. Bu geleneksel malzeme, bugünkü teknolojinin yeni üretimi olan plastik, alüminyum
vb. gibi bazı materyal ile karşılanmaya çalışılıyorsa da, odun hala en büyük kullanımı oluşturmakta
ve gittikçe de önem kazanmaktadır. Odunun masif olarak kullanılmasının yanında, çeşitli
yöntemlerle özelliklerinde arzu edilen çok yönlü kullanım değişikliklerinin yapılabilmesi, odunu,
mobilya sanayiinin vazgeçilemiyen hammaddesi özelliğini korumasında etkili olmaktadır.



© DPT.YBM, 1998
"http://www.dpt.gov.tr/dptweb/ekutup98/uztez/ozmana.html"