Eğitim sisteminin toplum içinde yöneldiği iki ana gaye vardır: üretim ve tüketim. Her ülkenin eğitim sisteminin içinde bu amaçlar farklı ağırlıklar ve önceliklerde mevcuttur. Tükecici eğitim, bireylerin daha iyi bir vatandaş olmalarını sağlamak için verilen temel bilgilerin eğitimidir. Üretici eğitim ise, eğitilenlerin üretim faktörlerini daha etkili biçimde kullanmalarına ve böylece üretimde olumlu gelişmeleri sağlayacak biçimde yetiştirilmelerine yöneliktir.

Türkiye’de Cumhuriyetten bu yana, özellikle planlı dönemde, eğitime özel bir ağırlık verilmiştir. Ancak ekonomik şartlardan bağımsız olarak eğitime verilen bu ağırlık, özellikle genel nitelikteki örgün eğitimin oldukça büyük bir hızla gelişmesine yol açmış, ayrıca büyük ölçüde sosyal talebin oluşmasını şartlandırmıştır.

Çalışmanın muhtevasında değinilen başka konular şöylece özetlenebilir. İkinci bölümde eğitimde karşılaşılan problemler irdelenmekte, üçüncü bölümde eğitim sisteminin başlıca ögeleri üzerinde durulmaktadır. Dördüncü bölümde ise eğitimin ekonomik değeri ve “beşeri sermaye” kavramı üzerinde son yıllarda ortaya atılan görüşlerin vardığı sonuçlar incelenmektedir. Beşinci bölümde Türkiye’de eğitim sisteminde karşıla?ılan başlıca problemler ve bunların işgücü ve istihdamla münasebetleri ele alınmaktadır. Altıncı bölümde gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde yaygın eğitim ve Türkiye’de yaygın eğitimin gelişememesinin sebepleri tartışılmakta, yedinci bölümde de başlıca bulgular üzerinde durulduktan sonra Türkiye’deki eğitim sistemini daha verimli kılacak bir sistem teklifinde bulunulmaktadır.